«Έχω τόσο ανάγκη από μια αγκαλιά»! «Έχω ανάγκη μια αγκαλιάμέσα στην οποία να μπορώ να αφήσω τον εαυτό μου ελεύθερο και να ακουμπήσω εκεί όλα αυτά που με ταλαιπωρούν»! Πόσες φορές δεν είπαμε αυτές τις φράσεις; Πόσες στιγμές δεν ζητήσαμε μια αγκαλιά για να κρυφτούμε και να κλάψουμε;Πόσες φορές δεν αναζητήσαμε ένα τρυφερό χάδι για να νιώσουμε πως κάποιος άλλος νοιάζεται για μας; Είτε πρόκειται για φιλικό είτε για συντροφικό είτε για μητρικό χάδι ή αγκαλιά,είναι γεγονός πως αποτελούν ανάγκη και επιθυμία μας για να νιώθουμε τρυφερότητα, στοργή και ενδιαφέρον.
Η αγκαλιά έχει ποικίλες σημασίες και συμβολισμούς. Αποτελεί την υπέρβαση της μονάδας και την έκφραση της ανάγκης της για επαφή με μία άλλη μονάδα. Είναι η υπέρτατη επιθυμία της ύπαρξης να νιώσει έστω και για μια στιγμή πως δεν είναι μόνη. Είναι η υπέρτατη ανάγκη για ένωση και μοίρασμα για να πάρει ανακούφιση από τον υπαρξιακό πόνο και να ζεσταθεί από την ενέργεια του άλλου ανθρώπου. Είναι η «διάλυση» του Εγώ και η δημιουργία του Εμείς μπροστά στην μεγαλοσύνη της ανθρώπινης επαφής, εκείνη ακριβώς την στιγμή που το μυαλό δεν έχει άλλα ερωτήματα και η καρδιά χτυπάει στους ρυθμούς ενός κοινού παρανομαστή που λέγεται άνθρωπος. Η αγκαλιά έχει τη δύναμη να σβήσει άπειρα ερωτήματα και διλήμματα. Καταργεί την αμηχανία και τις αμφισβητήσεις επιτρέποντας στην ενέργεια να ρέει μέσα μας. Απελευθερώνει τα συναισθήματά μας και χωρίς να κοστίζει τίποτα είναι αυτή που μπορεί να λυτρώσει πολλούς ανθρώπους από τα βάρη της ζωής και του Εαυτού τους. Είναι η δύναμη εκείνη που μπορεί να τους κάνει να χαμογελάσουν με νόημα, να νιώσουν προστασία, αγάπη και φροντίδα.
Η αγκαλιά είναι μια καθημερινή χειρονομία τρυφερότητας ανάμεσα στους ανθρώπους κάθε ηλικίας ανεξάρτητα από την σχέση που τους δένει μεταξύ τους. Μπορεί να αποκαλύψει κρυφές πτυχές τόσο του χαρακτήρα μας όσο και της σχέσης με τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Η αγκαλιά μπορεί να συμβολίζει την απόλυτη εμπιστοσύνη που έχουμε στο σύντροφό μας όταν αφήνουμε την πλάτη μας να ακουμπήσει πάνω στο στήθος του. Μπορεί όμως να δείχνει και την ανασφάλεια που βιώνουμε μέσα στην σχέση όταν έχουμε την ανάγκη να περπατάμε σφιχταγκαλιασμένοι ανάμεσα στο πλήθος «προειδοποιώντας» τους άλλους ανθρώπους πως ο σύντροφος μας «ανήκει». Το χάδι και το άγγιγμα γενικότερα μπορεί να μιλήσει στην ψυχή μας με χίλιους τρόπους και να την καθησυχάσει όπως καθησυχάζονται τα μικρά παιδιά από την πρώτη στιγμή της έλευσής τους στην ζωή.
Ποιον δεν έχει συγκινήσει η εικόνα του νεογέννητου μωρού που σφίγγει αντανακλαστικά το δάχτυλό της μητέρας του με τη μικροσκοπική του παλάμη! Στην πραγματικότητα αυτό το έμφυτο αντανακλαστικό ένστικτο είναι ένας τρόπος για να μας πουν τα μωρά ότι έχουν ανάγκη να τα αγγίζουμε. Η αγκαλιά είναι το πρώτο προστατευμένο περιβάλλον που γνωρίζει το μωρό μετά τη γέννησή του και την έχει ανάγκη, όποια κι αν είναι η ιδιοσυγκρασία του, ιδιαίτερα τους πρώτους μήνες της ζωής του. Αυτούς τους μήνες η αγκαλιά αποτελεί την πρώτη γλώσσα που μιλάνε οι γονείς με το μωρό ή καλύτερα είναι η μέθοδος αλληλεπίδρασης μεταξύ τους, καθώς με το τρυφερό τους άγγιγμα το μαθαίνουν να νιώθει ασφαλές και ευχαριστημένο. Και ίσως να είναι το πιο σημαντικό «μάθημα» για τη μεταξύ τους σχέση και τις μελλοντικές σχέσεις του με τους άλλους ανθρώπους αφού μαθαίνει να εκφράζει τον εαυτό του και τις ανάγκες του με αυτό τον τρόπο.
Στοιχεία από έρευνες αποκαλύπτουν ότι η αγκαλιά, το χάδι και η σωματική επαφή τόσο με τη μητέρα όσο και με τον πατέρα επηρεάζει θετικά την ανάπτυξη του εγκεφάλου, δίνει ώθηση στη φυσική ανάπτυξη και μακροπρόθεσμα, ενισχύει την αυτοπεποίθηση του παιδιού και την αίσθηση ευεξίας ενώ συγχρόνως το βοηθά να αναπτύξει καλύτερες σχέσεις με τους γύρω του. Η αγκαλιά, το άγγιγμα και το χάδι έχει καθοριστική επίδραση στον ανθρώπινο εγκέφαλο και διαμορφώνει την καλή διάθεση και την ψυχοσωματική μας υγεία. Η πληροφορία του αγγίγματος διαμορφώνει επίσης τον χάρτη του σώματός μας απεικονίζοντάς το στον εγκέφαλό μας. Γι’ αυτό άλλωστε, ενώ η γεύση, η ακοή και οι άλλες αισθήσεις εδρεύουν σε συγκριμένα σημεία του, η αίσθηση της αφής υπάρχει σε όλο μας το σώμα. Τα πιο ευαίσθητα σημεία του σώματός μας, τα ακροδάχτυλα, τα δάχτυλα των ποδιών, τα χείλη, τα γεννητικά όργανα και το δέρμα μας δίνουν πληροφορίες για όλα όσα ερχόμαστε σε επαφή και τις στέλνουν στον εγκέφαλο. Έτσι γνωρίζουμε αν αυτό που αγγίζουμε είναι ζεστό ή κρύο ή αν ένα άγγιγμα είναι ευχάριστο ή απειλητικό.
Είναι εύκολα αντιληπτό λοιπόν, πως το άγγιγμα, το χάδι, η αγκαλιά είναι καθοριστικής σημασίας και για τις πληροφορίες που παρέχουν και για την εδραίωση της ψυχικής μας υγείας έχοντας και θεραπευτικές ιδιότητες. Παρά την τόση σημασία όμως που έχουν στην ζωή μας και το πόσο καλά νιώθουμε λαμβάνοντας ή προσφέροντάς τα, παρατηρούμε ότι οι άνθρωποι δεν αγκαλιάζονται συχνά. Τι είναι αυτό λοιπόν που φοβίζει τους περισσότερους στην σκέψη και στο βίωμα μιας αμοιβαίας αγκαλιάς;Πόσο έχουμε ανάγκη το άγγιγμα ή πόσο η έλλειψή του αλλάζει την ζωή μας; Αν παρατηρήσουμε προσεκτικά, θα διαπιστώσουμε πως ακόμα και αυτοί που αγκαλιάζουν κάποιον άλλον άνθρωπο, η αμοιβαία αγκαλιά τους δεν κρατά παρά μερικά δευτερόλεπτα. Δύσκολα θα δούμε ανθρώπους να χάνονται σε μια αγκαλιά χωρίς να παίρνουν υπόψη τους τον χρόνο και την διάρκεια.. Είναι σαφές πως το αίτιο έχει την ρίζα του στα πρώιμα παιδικά χρόνια αφού από μικροί έχουμε μάθει ότι δεν πρέπει να χαϊδεύουμε το σώμα μας ή ότι οι άντρες, για παράδειγμα, δεν επιτρέπεται να αγκαλιάζουν τους φίλους τους. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο το χάδι έχει συνδυαστεί με την ενοχή από την παιδική μας ηλικία και γίνεται αποδεκτό σχεδόν μόνο στα πλαίσια της μητρικής ή σεξουαλικής δραστηριότητας παγιδεύοντας μας έτσι σε στερεότυπα. Μας είναι πολύ πιο εύκολο να αγγίζουμε τα αντικείμενα αλλά εξαιρετικά δύσκολο να περπατήσουμε στην πόλη χέρι-χέρι με τον αγαπημένο μας.
Αν αφήσουμε κατά μέρος τα στερεότυπα, θα διαπιστώσουμε πως το χάδι, η αγκαλιά, το άγγιγμα είναι ανάγκες μας και αποτελούν έναν τρόπο έκφρασης και επικοινωνίας. Μέσα από το άγγιγμα εκφράζουμε την αγάπη μας, την συμπάθειά μας σε ένα άτομο ή πολλές φορές λέμε όσα δεν μπορούν να πουν οι λέξεις. Ακόμα και αν μεγαλώσαμε, χρειαζόμαστε το άγγιγμα όπως κι αν αυτό εκφράζεται, σαν φιλί, σαν αγκάλιασμα, σαν κράτημα του χεριού. Η έλλειψη αυτού του τρόπου έκφρασης των συναισθημάτων και των σκέψεων μας, της ανησυχίας και του φόβου μας ή απλά και μόνο της δήλωσης της παρουσίας μας, δυσχεραίνει σε μεγάλο βαθμό την επικοινωνία με τον εαυτό και τους άλλους. Αν δεν χαϊδεύουμε εμάς είναι αδύνατον να χαϊδέψουμε τους άλλους. Αν δεν αγκαλιάσουμε με όποιο τρόπο τον εαυτό μας δεν μπορούμε να αγκαλιάσουμε ούτε τους άλλους. Αν δεν έρθουμε κοντά με εμάς αγγίζοντας το σώμα και την ψυχή μας δεν θα μπορέσουμε να αγγίξουμε και τους άλλους σε όποιο επίπεδο. Αυτός ο τρόπος έκφρασης και διαχείρησης όσων σχετίζονται με την ίδια την ύπαρξή μας δημιουργεί την αναγκαία ζεστασιά στις ανθρώπινες σχέσεις. Είναι μια ευκαιρία να κατανοήσουμε τη ζωή μέσα από πλούσιες εμπειρίες, να αντιληφθούμε με ποιόν, πότε και πώς θα αισθανθούμε βολικά ή άβολα, ασφαλείς ή ακάλυπτοι, αρκεί να εξαντλούμε κάθε δυνατή προσπάθεια.
Η έρευνα καταδεικνύει ότι η έλλειψη του αγγίγματος συνδέεται με την κατάθλιψη και τα υψηλά επίπεδα άγχους, με μείωση της ερωτικής διάθεσης ακόμα και με εξασθένιση του ανοσοποιητικού μας συστήματος. Έχει αποδειχθεί πως υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στα παιδιά που μεγάλωσαν με στοργικούς γονείς που τα χάιδευαν και τα αγκάλιαζαν και σε εκείνα που μεγάλωσαν σε ορφανοτροφεία. Τα παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς χάδια πιθανότατα θα παρουσιάσουν σοβαρές διαταραχές ανάπτυξης και προβλήματα συμπεριφοράς. Θα είναι εκείνοι οι ενήλικες που δεν θα μπορούν να εκφράσουν κανένα συναίσθημα και θα δυσκολεύονται στην επικοινωνία τους με τους άλλους ανθρώπους. Θα είναι εκείνοι που θα λαχταρούν την σωματική επαφή αλλά θα φοβούνται πολύ να την διεκδικήσουν και να αφεθούν σε αυτήν. Θα είναι εκείνοι που θα «σκεπάζουν» την ανάγκη και την επιθυμία τους να είναι κοντά με τους άλλους ανθρώπους και θα μένουν μόνοι φοβούμενοι μήπως πληγωθούν ή εγκαταλειφθούν. Θα θέλουν να ακουμπήσουν, να πλησιάσουν, να σχετιστούν αλλά θα φεύγουν μακριά μόλις νιώσουν ότι μπορεί και να το πετύχουν. Το άγγιγμα, το χάδι, η αγκαλιά θα είναι το κρυφό αίτημά τους αλλά δεν θα ξέρουν πώς να το αναζητήσουν ή να το κάνουν καθημερινή πρακτική.
Μια ζεστή αγκαλιά! Ένα τρυφερό χάδι! Ένα άγγιγμα κατανόησης και συμπαράστασης! Για να απαλύνουμε τον πόνο μας, να ηρεμήσουμε, να γεμίσουμε τις μπαταρίες της αγάπης, να αισθανθούμε ότι δεν είμαστε μόνοι. Μας φέρνουν κοντά και μας θυμίζουν ότι η ψυχή μας είναι φτιαγμένη κυρίως από αγνά υλικά. Όταν τα απολαμβάνουμε, αισθανόμαστε πλήρεις συναισθηματικά και γινόμαστε ικανοί και δυνατοί να θεραπεύσουμε τα κομμάτια του εαυτού μας που δυσκολεύουν την πορεία μας. Εκφράζουμε το ενδιαφέρον μας, την συγγνώμη και την υποστήριξή μας αλλά και τον φόβο και την αγάπη και όλα όσα νιώθουμε. Είναι ανάγκες και επιθυμίες όλων μας είτε το βιώνουμε είτε όχι. Είτε το συνειδητοποιούμε είτε όχι. Αυτό το κείμενο λοιπόν είναι αφιερωμένο στην σημασία της ικανοποίησης αυτής μας της ανάγκης για την ομαλή εξέλιξή μας. Είναι αφιερωμένο στο Γιάννη, στον Γιώργο, στην Χαρά , στην Αφροδίτη, σε όλους μας όποιο όνομα κι αν έχουμε. Απέναντι σε αυτή την ανάγκη είμαστε όλοι ίδιοι. Γιατί αποτελεί τη συναισθηματική μας τροφή και το καύσιμο που ζεσταίνει την ψυχή μας οδηγώντας την ύπαρξή μας στην εξέλιξη, Με ένα άγγιγμα, ένα χάδι, μια αγκαλιά, γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου